060512 – On My Way Home

Habang pauwi ako kanina from work, may isang manong akong nakatabi sa tricycle. At first, He offered me putoseko pero i politely refused [This is not the first time i was offered food by a stranger, yung unang beses e from a manang who offered maruya, (parang tinaggap ko yata yun)]. He asked me magkano daw ba pamasahe ng estudyante ngayon.

“Hindi na po ako estudyante”, sagot ko.🙂

He told me na ambata ko daw kasi tignan at mabuti nga daw yun at nakakatulong na ako sa mga magulang ko. He then asked me kung me asawa o Boyfriend ba ako.

“La pa po. Hirap ng buhay” (Hirap ng buhay pag-ibig, softly giggling on the thought)

He said na ang ganda ko naman daw bakit wala pa, pero buti nga daw yun at magtanim daw muna ako para sa future ay may madudukot. Ha also told his story kung bakit andun siya sa lugar namin. Taga-Negros daw siya at nagpapabalik-balik na lang daw siya sa mga anak niya dito sa maynila para magbakasyon.

Napaka-friendly na matanda. Pero sabi nga nila, don’t talk to strangers. Pero kung gnun, edi sana wala tayong mga kakilala bukod sa mga kapamilya natin. Hmmm. Contradicting, right? It depends naman sa sarili natin kung pano natin ime-measure yung intention ng isang stranger sa atin. Looks, tone of voice, language used (choice of words ba kapag nakipag-usap).

Ayun, actions speak louder than words.(maikonek lang sa love life ko, dba? ibang istorya na yun )

#kinikilig.ako

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s